نوشته های یک دانشجو

X

نوشته های یک دانشجو


	ایران در قرعه کشی جام جهانی بالاخره این قره کشی هم تموم شد . ایران در گروه دی در کنار تیمهای مکزیک آنگولا و پرتقال... به نظر من اصلا گروه آسونی نیست... ایکاش در گروه فرانسه قرار میگرفتیم. نسبت به گروه ما آسانتر بود. خدا کنه صعود کنیم... بعدش هم با آرژانتین یا هلند حتما... \|+\| نوشته شده توسط محمد فاضل در 84/09/18 \|


	یک خبر جالب ورود سگ به حرم امام رضا، توطئه بود : اینجا رو بخونید ... \|+\| نوشته شده توسط محمد فاضل در 84/09/06 \|


	بازی با اعتقادات مردم در سایت انتخاب یه مطلبی خوندم در مورد اینکه سگی وارد حرم امام رضا شده و شروع کرده به گریه کردن... نظرتون چیه؟ \|+\| نوشته شده توسط محمد فاضل در 84/09/01 \|


	توقف پرسپولیس تیم پرسپولیس این بار توسط تیم نه چندان مدعی و مستحکم ابومسلم متوقف شد و بازی با نتیجه ۱-۱ به پایان رسید.هر چند بازی رو پرسپولیس باید می برد و از نظر من گل اونها به هیچ وجه درست نبود و توپ از خط دروازه پرسپولیس عبور نکرده بود اما نباید از بازی انتقاد برانگیز قرمزها غافل شد... پرسپولیس گل را که زد به یک بازی تدافعی و نه چندان زیبا روی آورد.و مسلما ابومسلم به خودش اجازه یک بازی تهاجمی رو داد و بارها دروازه پرسپولیس رو تهدید کرد که البته بازی خوب فرشید کریمی اجازه گل را به اونها نداد(البته یه گل نادرست زدند)... در هر صورت پرسپولیس باز هم متوقف شد تا به روند ناکامی های خودش ادامه بده... استقلال هم که برد. همین... \|+\| نوشته شده توسط محمد فاضل در 84/08/29 \|


	دكتر چمران سایت بازتاب را میخوندم یه مطلبی از دكتر چمران دیدم حیفم اومد تو وبلاگم نذارم... درد، پاداش خداست! من اعتقاد دارم كه خداي بزرگ، انسان را به اندازه درد و رنجي كه در راه خدا تحمل كرده است پاداش مي‏دهد، و ارزش هر انساني به اندازه درد و رنجي است كه در اين راه تحمل كرده است، و مي‏بينيم كه مردان خدا بيش از هركس در زندگي خود گرفتار بلا و رنج و درد شده‏اند، علي بزرگ را بنگريد كه خداي درد است، كه گويي بندبند وجودش، با درد و رنج جوش خورده است، حسين را نظاره كنيد كه در دريايي از درد و شكنجه فرو رفت، كه نظير آن در عالم ديده نشده است، و زينب كبري را ببينيد، كه با درد و رنج انس گرفته است. درد، دل آدمي را بيدار مي‏كند، روح را صفا مي‏دهد، غرور و خودخواهي را نابود مي‏كند، نخوت و فراموشي را از بين مي‏برد، انسان را متوجه وجود خود مي‏كند. انسان گاه‏گاهي خود را فراموش مي‏كند، فراموش مي‏كند كه بدن دارد، بدني ضعيف و ناتوان، كه در مقابل عالم و زمان، كوچك و ناچيز و آسيب‏پذير است، فراموش مي‏كند كه هميشگي نيست، و چند صباحي بيشتر نمي‏پايد، فراموش مي‏كند كه جسم مادي او نمي‏تواند با روح او هم‏پرواز شود، لذا اين انسان احساس ابديت و مطلقيت و قدرت مي‏كند، سرمست پيروزي و اوج آمال و آرزوهاي دور و دراز خود، بي‏خبر از حقيقت تلخ و واقعيت‏هاي عيني وجود، به پيش مي‏تازد و از هيچ ظلم و ستمي روگردان نمي‏شود. اما درد آدمي را به خود مي‏آورد، حقيقت وجود او را به آدمي مي‏فهماند، و ضعف و زوال و ذلت خود را درك مي‏كند، و دست از غرور كبريايي برمي‏دارد، و معني خودخواهي و مصلحت‏طلبي و غرور را مي‏‏فهمد و آن را توجيه مي‏كند. خدايا! تو را شكر مي‏كنم كه با فقر آشنايم كردي تا رنج گرسنگان را بفهمم و فشار دروني نيازمندان را درك كنم. خدايا! تو را شكر مي‏كنم كه باران تهمت ودروغ و ناسزا را عليه من سرازير كردي، تا در ميان توفان‏هاي وحشتناك ظلم و جهل و تهمت غوطه‏ور شوم، و ناله حق‏طلبانه من در برابر غرش تندرهاي دشمنان و بدخواهان محو و نابود گردد، و در دامان عميق و پرشكوه درد، سر به گريبان فطرت خود فرو برم. و درد و رنج علي را تا اعماق روحم احساس كنم، علي بزرگ، علي نمونه، علي مظهر اسلام و عنايت و عبادت و محبت و ايمان و عشق و تكامل، كه با تمام عظمتش، و با تمام درخشش خيره‏كننده‏اش، بيش از هر كس مورد تهمت و دروغ و ناسزا قرار گرفت، و بيش از هزاروچهارصد سال تاريخ، و هزارها عبرت روزگار، هنوز هم هجوم تبليغات شوم طاغوتيان در اذهان اكثريت مسلمانان باقي نمانده است و شخصيت بي‏همتاي اين نمونه روزگار براي ميليون‏ها بشر ناشناخته مانده است. خدايا! تو را شكر مي‏كنم كه مرا با درد آشنا كردي تا درد دردمندان را لمس كنم، و به ارزش كيميايي درد پي ببرم، و «ناخالصي»هاي وجودم را در آتش درد بسوزم، و خواسته‏هاي نفساني خود را زير كوه غم و درد بكوبم، و هنگام راه رفتن بر روي زمين و نفس كشيدن هوا، وجدانم آسوده و خاطرم آرام باشد تا به وجود خود پي ببرم و موجوديت خود را حس كنم. خدايا! تو را شكر مي‏كنم كه تو مرا در آتش عشق گداختي، و همه موجودات و «خواستني»ها را بجز عشق و معشوق در نظرم خوار و بي‏مقدار كردي، تا از كنار هر حادثه وحشتناك به سادگي و آرامي بگذرم. دردها، تهمت‏ها، ظلم‏ها، فشارها، و شكنجه ‏ها را با سهولت تحمل كنم. خدايا! تو را شكر مي‏كنم كه لذت معراج را بر روحم ارزاني داشتي، تا گاه‏گاهي از دنياي ماده درگذرم، و آنجا جز وجود تو را نبينم و جز «بقا»ي تو چيزي نخواهم، و بازگشت از «ملكوت اعلي» براي من شكنجه‏اي آسماني باشد كه ديگر به چيزي دل نبندم و چيزي دلم را نربايد. خدايا! اكنون احساس مي‏كنم كه در دريايي از درد غوطه مي‏خورم، در دنيايي از غم و حسرت غرق شده‏ام، به حدي كه اگر آسمان‏ها و زمين را و همه ثروت وجود را به من ارزاني داري به سهولت رد مي‏كنم، و اگر همه عالم را عليه من آتش كني، و آسماني از عذاب بر سرم بريزي و زير كوه‏هاي غم و درد مرا شكنجه كني، حتي آخ نگويم، كوچكترين گله‏اي نكنم، كمترين ناراحتي به خود راه ندهم، فقط به شرط آنكه ذكر خود را، و ياد خود را و زيبايي خود را از من نگيري، و مرا در همان حال به دست بلا بسپاري، به شرط آنكه بدانم اين بلا از محبوب به من رسيده است تا احساس لذت كنم، و همه دردها و شكنجه‏ها را به جان و دل بخرم، و اثبات كنم كه عزت و ذلت دنيا براي من يكسان است، لذت و درد دنيا مرا تكان نمي‏دهد و شكست و پيروزي مادي در من تأثيري ندارد. خوش نداشتم و ندارم، كه دوستانم و بزرگان به خاطر دوستي و محبت از من دفاع كنند، و مرا از ميان توفان بلاي حوادث نجات دهند، خوش نداشتم كه رحمت و شفقت دوستان و مخلصين را برانگيزم، و از قدرت معنوي و مادي آنان در راه هدف مقدس خويش استفاده كنم. اما هميشه مي‏خواستم كه شمع باشم و بسوزم و نور بدهم و نمونه‏اي از مبارزه و كلمه حق و مقاومت در مقابل ظلم باشم؛ مي‏خواستم هميشه مظهر فداكاري و شجاعت باشم و پرچم شهادت را در راه خدا به دوش بكشم. مي‏خواستم در درياي فقر غوطه بخورم و دست نياز به سوي كسي دراز نكنم، مي‏خواستم فرياد شوم و زمين و آسمان را با فداكاري و ايمان و پايداري خود بلرزانم، مي‏خواستم ميزان حق و باطل باشم، و دروغ‏گويان و مصلحت‏طلبان و غرض‏ورزان را رسوا كنم، مي‏خواستم آن‏چنان نمونه‏اي در برابر مردم بوجود آورم كه هيچ حجتي براي چپ و راست نماند، و طريق مستقيم، روشن و صريح و معلوم باشد، و هر كس در معركه سرنوشت، مورد امتحان سخت قرار نگيرد و راه فرار براي كسي نماند. اما هميشه آرزو داشتم اگر دوستانم مي‏خواهند از من دفاع كنند، به خاطر حق دفاع كنند، نه به خاطر محبت و دوستي، اگر به هدف من علاقمندند، به خاطر طرفداري از حق باشد، نه رحم و شفقت به دوستي دل‏سوخته و رنج‏ديده كه احياناً كسب قلب او ثواب داشته باشد. خدايا! هدايتم كن! زيرا مي‏دانم كه گمراهي چه بلاي خطرناكي است. خدايا! هدايتم كن! زيرا مي‏دانم كه گمراهي چه بلاي خطرناكي است. خدايا! هدايتم كن! كه ظلم نكنم، زيرا مي‏دانم كه ظلم چه گناه نابخشودني است. خدايا! نگذار دروغ بگويم، زيرا دروغ ظلم كثيفي است. خدايا! محتاجم مكن كه تهمت به كسي بزنم، زيرا تهمت، خيانت ظالمانه‏اي است. خدايا! ارشادم كن كه بي‏انصافي نكنم، زيرا كسي كه انصاف ندارد شرف ندارد. خدايا! راهنمايم باش تا حق كسي را ضايع نكنم، كه بي‏احترامي به يك انسان، همانا كفر خداي بزرگ است. خدايا! مرا از بلاي غرور و خودخواهي نجات ده، تا حقايق وجود را ببينم و جمال زيباي تو را مشاهده كنم. خدايا! پستي دنيا و ناپايداري روزگار را هميشه در نظرم جلوه‏گرساز، تا فريب زرق و برق عالم خاكي، مرا از ياد تو دور نكند. خدايا! من كوچكم، ضعيفم، ناچيزم، پركاهي در مقابل توفان‏ها هستم، به من ديده‏اي عبرت‏بين ده، تا ناچيزي خود را ببينم و عظمت و جلال تو را براستي بفهمم و به درستي تسبيح كنم. خدايا! دلم از ظلم و ستم گرفته است، تو را به عدالتت سوگند مي‏دهم كه مرا در زمره ستمگران و ظالمان قرار ندهي. خدايا! مي‏خواهم فقيري بي‏‏نياز باشم، كه جاذبه‏هاي مادي زندگي، مرا از زيبايي و عظمت تو غافل نگرداند. خدايا! خوش دارم گمنام و تنها باشم، تا در غوغاي كشمكش‏هاي پوچ مدفون نشوم. خدايا! دردمندم، روحم از شدت درد مي‏سوزد، قلبم مي‏جوشد، احساسم شعله مي‏كشد، و بندبند وجودم از شدت درد صيحه مي‏زند، تو مرا در بستر مرگ آسايش بخش. خسته‌‏ام، پير شده‏ام، دل‏شكسته‏ام، نااميدم، ديگر آرزويي ندارم، احساس مي‏كنم كه اين دنيا ديگر جاي من نيست، با همه وداع مي‏كنم، و مي‏خواهم فقط با خداي خود تنها باشم. خدايا! به سوي تو مي‏آيم، از عالم و عالميان مي‏گريزم، تو مرا در جوار رحمت خود سكني ده. \|+\| نوشته شده توسط محمد فاضل در 84/08/24 \|


	George pompidou امروز صبح من برای درس خوندن رفتم کتابخانه ی George pompidou . واقعا کتابخانه بزرگ با امکانات عالی که برای همه مردم قابل استفاده است که البته دانشجوها بیشتر از همه به این کتابخانه میرن... دسترسی به اینترنت و انواع و اقسام کتابها و روزنامه ها و همینطور یک سری فیلمهای مستند که با موضوعات مختلف دسته بندی شده. که اتفاقا دو فیلم مستند در مورد ایران هستش. ۳۰ دقیقه دیگه بازی دوستانه بین آلمان و فرانسه شروع میشه! ما رفتیم!!! یا علی \|+\| نوشته شده توسط محمد فاضل در 84/08/21 \|


	شکست تیم ملی تیم ایران امروز در یک بازی ضعیف از تیم دوم مقدونیه شکست خورد . واقعا که !!! در یک تورنمنت اون هم در تهران این بازی ضعیف از تیم ملی کشورمون انتظار نمی رفت! حالا یه تیمی مثله مقدونیه باید بره فینال این مسابقات و ایران رده بندی. حیفه به خدا! خلاصه اعصابم خیلی خورده و اصلا نمیتونم درس بخونم در حالی که هفته بعد ۲ تا امتحان دارم. از نظر من بهترین بازیکن ایران : علی کریمی(با اینکه زیاد رو فرم نبود) بدترین بازیکن ایران : ابراهیم میرزابور که البته از نظر من بیشتره بازیکنامون بد بودن... \|+\| نوشته شده توسط محمد فاضل در 84/08/20 \|


	آخرین روزهای ماه مبارک رمضان در آخرین روزهای ماه مبارک رمضان به سر میبریم. هر سال در این روزهای آخر ماه با خودم میگم که میتونستم از این بهتر در این ماه مبارک به عبادت بپردازم و خودمو اصلاح کنم. شبهای احیا هم که گذشت و امیدوارم که خداوند متعال از سر تقصیرات این بنده حقیرش بگذره. یا علی \|+\| نوشته شده توسط محمد فاضل در 84/08/10 \|